Timboektoe
Door: Ingrid en Petra
Blijf op de hoogte en volg Ingrid
06 Juli 2007 | Mali, Bamako
Hallo allemaal,
Nou mams, hier dan het lang verwachtte berichtje!
Zaterdag 22 juni was het dan eindelijk zo ver. Petra op bezoek in Mali. Na een vreselijke reis, via Cassablanca, Bamako, Mauritanie terug naar Cassablanca en toen weer naar Bamako, van meer dan 2 dagen toch aangekomen in Bamako. De eerste dagen hebben we in Bamako doorgebracht. Beetje wennen aan het land, de temperatuur, de cultuur, lekker aan het zwembad liggen en nog wat tijd door brengen met Annemiek en Robin.
Dinsdag zijn we met de bus vertrokken naar Segou, waar we heerlijk hebben genoten van het zwembad en het lekkere eten. Na een leuke wandeling hebben we een mooie zonsondergang gezien aan de oever van de Niger.
De volgende ochtend vrij vroeg op. De dag begon al slecht met 3 uur wachten op de bus in Segou. Daar hebben we een Duitse vrouw ontmoet die een gids had. Na een tijdje hebben we besloten om een stuk met hen mee te reizen. Daarna in een overvolle bus bij elkaar op schoot op weg naar Mopti. 8 uur later helemaal brak aangekomen. Toen we de plaats zagen waar we moesten slapen hebben we toch besloten om een hotel te zoeken. We waren echt toe aan een goede nachtrust.
De planning was om donderdag vroeg met een 4 x 4 naar Timboektoe te gaan. Maar ja, Mali blijft Afrika en daar duurt alles stukken langer. Eerst 5 uur in een bootje (dat natuurlijk niet ging varen) daarna nog 2 uur op het busstation. Het vervelende is dat je niet weet waar je op wacht en hoe lang het nog gaat duren. Na 7 uur wachten wilden we echt dat er wat ging gebeuren. Uiteindelijk zijn we, samen met nog 20 andere mensen, opgepropt in een kleine pick-up op weg naar Timboektoe. Vreselijk die smalle houten bankjes. Ter overmaat van ramp gingen we ook nog meteen bij Mopti de woestijn in. Na 10 angstige uurtjes, veel geslip, en gehobbel ( paar keer bijna omgeslagen), door het donker, zijn we om 2 uur midden in de nacht aangekomen in Timboektoe.
Vrijdag hebben we een rondleiding gehad door het stoffige stadje Timboektoe. Heel veel zand, verder weinig bijzonders. Maar we kunnen nu wel zeggen dat we in Timboektoe zijn geweest (een stempel in het paspoort als bewijs). Tegen 4 uur zijn we op een kameel de woestijn in gegaan. Hobbel de hobbel. Weer veel zand maar wel een hele ervaring om helemaal niets om je heen te zien. Die nacht hebben we in the middle of niets geslapen. Lekker in de open lucht. Helaas was het wat bewolkt. We sliepen bijna komt er ineens een enorme zandstorm opzetten gevolgd door een mega regenbui (denk je ook in de ‘droge’ woestijn te zijn). Gelukkig mochten we onder het dakje bij de mensen waar we sliepen schuilen. De volgende ochtend zouden we terug gaan met de kamelen. Nieuw probleem, de kamelen waren ’s nachts ontsnapt. Dus maar weer wachten totdat men de kamelen had gevonden. De woestijn is groot (goh echt?) dus dat duurde wel even. We hebben met de kinderen van het gezin gespeeld om zo de tijd wat te doden. Daarna 2 uur terug op de kameel naar Timboektoe. Alles bij elkaar een hele ervaring. ’s Nachts nog in Timboektoe geslapen. De volgende ochtend zijn we met een 4 x 4 terug gereden naar Mopti. Onderweg kwamen we in een zandstorm terecht. We hebben mega mooie foto’s van tornadoachtige draaikolken van zand. (Helaas is deze computer te langzaam om de foto’s te plaatsen maar die komen zeker nog!) Door de regen was de weg verdwenen en hebben we een heel stuk door het water moeten rijden(filmpje komt ook nog).
Zondag hebben we in Sevare geslapen om de volgende dag met de bus naar Djenne te vertrekken. De bus zou ’s ochtends ieder uur gaan. Staan wij om 10 uur bij het busstation, geen bus te bekennen. Er springt een mannetje bij ons in de taxi en in een mega tempo hebben we een super goede bus ingehaald die ons wel tot het kruispunt 30 km van Djenne wil brengen. Daar moesten we natuurlijk weer 1,5 uur wachten tot het taxi busje (pick-up met te veel mensen) vertrok. Aan het einde van de middag waren we eindelijk in Djenne. Maandags is het marktdag in Djenne. Niet normaal hoeveel mensen. Eerst een nieuwe SIMkaart gekocht want ik had mijn telefoon in Timboektoe laten liggen, lekker handig. Daarna over de markt gelopen wat erg vermoeiend was met zoveel mensen die van alles aan je willen verkopen. Iedereen wil wel je gids zijn en wij maar zeggen dat we al een gids hadden (leugentje om eigen bestwil). Vanaf een dak hebben we mega mooie foto’s van de moddermoskee gemaakt met de markt op de voorgrond. Daarna wilde dezelfde jongen ons nog wel een kleine tour door Djenne geven. De sfeer die er in dat stadje had in onmogelijk om te omschrijven. We hebben prima genoten. Die avond hebben we een gids geregeld voor Pays Dogon. We wilden graag 2 nachten en 3 dagen. Na lang praten hebben we het voor een redelijke prijs in elkaar gedraaid.
Dus zijn we dinsdags om half 7 richting het busstation gelopen, waar we weer een uurtje moesten wachten. Na 3 uur in een pick-up waren we aangekomen in Sevare. Helaas was er geen vervoer naar Bandiagara. Na een beetje zeuren heeft onze gids een auto kunnen regelen en konden toch nog vrij snel onze reis voortzetten (we begonnen al wat zat te worden van al het wachten). In Bandiagara hebben we bij de familie van de chauffeur gegeten en uitgerust. Het is echt leuk om te zien hoe de mensen leven. Ook dit is echt niet uit te leggen. (kom maar een keer foto’s kijken). Om 3 uur, na het heetst van de dag, op weg naar de Dogon. Na een uurtje in de auto zijn we uitgestapt en zijn we te voet verder gegaan. De tocht begon al goed met een geweldig uitzicht en daarna een afdaling door de rotsen. Onderweg kwamen we allemaal vrouwen tegen op blote voeten, kind op de rug en een mega grote mand/bak op het hoofd. Ik heb echt respect voor die mensen die dag in dag uit al die rotsen beklimmen. Dat moet echt heel zwaar zijn. Na 6 km hebben we in een dorpje een heerlijk koud drankje gelopen en een beetje uitgerust. Daarna was het nog 4 km lopen naar Tele het dorpje waar we zouden slapen. Onze ‘slaapkamer’ had een ontzettend mooi uitzicht over de huisjes in de rotsen. Helaas kwamen we er ’s nachts achter dat naast ons benden(we lagen op het dak) een paard, ezel en een paar schapen stonden. Wat een herrie, zeg! We hadden dus niet al te best geslapen.
Woensdags zijn we om half 7 de berg op gegaan om de huisjes te bekijken. Vroeger woonden de mensen/dwergen daar in de rotsen. Heel apart om te zien hoe ze hebben geleefd. Na het tripje omhoog hebben we oliebollen als ontbijt gehad. Daarna zijn we op weg gegaan naar de volgende dorpjes. Na 6 km weer even uitgerust in een dorpje waar ze allemaal bogolan spullen verkopen. Het is momenteel geen toeristenseizoen dus iedere toerist die langs komt wordt ontzettend lastig gevallen door mensen die wat willen verkopen. Tegen elfen zijn we weer verder gegaan. Toen was het eigenlijk al veel te heet om te lopen (rond 45 graden). 6 km verder kwamen we aan in Endee waar we hebben geluncht en even hebben uitgerust. Na een tijdje zag Petra weer een zandstorm aankomen. Dus vlug op pad want het zag er naar uit dat het zou gaan regenen. En jawel, nog geen half uur later kwam het met bakken uit de hemel. We moesten toen nog 2 km omhoog naar het dorpje waar we zouden slapen. Helemaal koud en doorweekt kwamen we aan in Bigimantu. Snel droge kleren aangetrokken en daarna hebben we gezellig met 2 stelletjes (Spaans en Schots) de avond doorgebracht.
De laatste dag was het nog maar 5 km lopen naar het dorpje waar de auto ons zou komen ophalen. Daar hebben we weer een uur of 2 moeten wachten. Aangekomen in Bandiagara bleek dat de weg naar Mopti grotendeels weggespoeld was en dat we dus niet terug konden naar Mopti. Wij ontzettend balen! Naar 2 nachten amper slapen waren we wel weer toe aan een goed bed. 3 uur laten en na lang zeuren bij de gids hadden we een 4 x 4 geregeld om een via een andere weg terug te gaan aar Mopti. 40 km voor Mopti werden we afgezet en moesten we weer een tijdje wachten op de volgende bus. De eerste paar bussen wilden ons niet meenemen (waarom niet???). Gelukkig kwam er een bus die ons wel mee wilde nemen (beetje zielig kijken helpt wel hoor!). Ondertussen hadden we al een aardig Peking Express gevoel. Om 5 uur kwamen we aan in hotel Il n’ya pas de probleme. Heerlijk een echt bed en een zwembad. Heerlijk eten!!!
Nu blijven we hier (in Mopti) nog 1 nacht en vertrekken we morgenvroeg (half 7) naar Segou om daar nog 2 dagen te relaxen en Petra’s verjaardag te vieren. Daarna blijven we nog een paar dagen in Bamako. Dondag op vrijdag nacht stappen we in het vliegtuig en als het goed is zijn we dan vrijdag rond 1 uur op Schiphol waar de vriend van Petra ons komt ophalen.
Groetjes van ons allebei!!!
Petra en Ingrid
foto's komen later!!!!
Nou mams, hier dan het lang verwachtte berichtje!
Zaterdag 22 juni was het dan eindelijk zo ver. Petra op bezoek in Mali. Na een vreselijke reis, via Cassablanca, Bamako, Mauritanie terug naar Cassablanca en toen weer naar Bamako, van meer dan 2 dagen toch aangekomen in Bamako. De eerste dagen hebben we in Bamako doorgebracht. Beetje wennen aan het land, de temperatuur, de cultuur, lekker aan het zwembad liggen en nog wat tijd door brengen met Annemiek en Robin.
Dinsdag zijn we met de bus vertrokken naar Segou, waar we heerlijk hebben genoten van het zwembad en het lekkere eten. Na een leuke wandeling hebben we een mooie zonsondergang gezien aan de oever van de Niger.
De volgende ochtend vrij vroeg op. De dag begon al slecht met 3 uur wachten op de bus in Segou. Daar hebben we een Duitse vrouw ontmoet die een gids had. Na een tijdje hebben we besloten om een stuk met hen mee te reizen. Daarna in een overvolle bus bij elkaar op schoot op weg naar Mopti. 8 uur later helemaal brak aangekomen. Toen we de plaats zagen waar we moesten slapen hebben we toch besloten om een hotel te zoeken. We waren echt toe aan een goede nachtrust.
De planning was om donderdag vroeg met een 4 x 4 naar Timboektoe te gaan. Maar ja, Mali blijft Afrika en daar duurt alles stukken langer. Eerst 5 uur in een bootje (dat natuurlijk niet ging varen) daarna nog 2 uur op het busstation. Het vervelende is dat je niet weet waar je op wacht en hoe lang het nog gaat duren. Na 7 uur wachten wilden we echt dat er wat ging gebeuren. Uiteindelijk zijn we, samen met nog 20 andere mensen, opgepropt in een kleine pick-up op weg naar Timboektoe. Vreselijk die smalle houten bankjes. Ter overmaat van ramp gingen we ook nog meteen bij Mopti de woestijn in. Na 10 angstige uurtjes, veel geslip, en gehobbel ( paar keer bijna omgeslagen), door het donker, zijn we om 2 uur midden in de nacht aangekomen in Timboektoe.
Vrijdag hebben we een rondleiding gehad door het stoffige stadje Timboektoe. Heel veel zand, verder weinig bijzonders. Maar we kunnen nu wel zeggen dat we in Timboektoe zijn geweest (een stempel in het paspoort als bewijs). Tegen 4 uur zijn we op een kameel de woestijn in gegaan. Hobbel de hobbel. Weer veel zand maar wel een hele ervaring om helemaal niets om je heen te zien. Die nacht hebben we in the middle of niets geslapen. Lekker in de open lucht. Helaas was het wat bewolkt. We sliepen bijna komt er ineens een enorme zandstorm opzetten gevolgd door een mega regenbui (denk je ook in de ‘droge’ woestijn te zijn). Gelukkig mochten we onder het dakje bij de mensen waar we sliepen schuilen. De volgende ochtend zouden we terug gaan met de kamelen. Nieuw probleem, de kamelen waren ’s nachts ontsnapt. Dus maar weer wachten totdat men de kamelen had gevonden. De woestijn is groot (goh echt?) dus dat duurde wel even. We hebben met de kinderen van het gezin gespeeld om zo de tijd wat te doden. Daarna 2 uur terug op de kameel naar Timboektoe. Alles bij elkaar een hele ervaring. ’s Nachts nog in Timboektoe geslapen. De volgende ochtend zijn we met een 4 x 4 terug gereden naar Mopti. Onderweg kwamen we in een zandstorm terecht. We hebben mega mooie foto’s van tornadoachtige draaikolken van zand. (Helaas is deze computer te langzaam om de foto’s te plaatsen maar die komen zeker nog!) Door de regen was de weg verdwenen en hebben we een heel stuk door het water moeten rijden(filmpje komt ook nog).
Zondag hebben we in Sevare geslapen om de volgende dag met de bus naar Djenne te vertrekken. De bus zou ’s ochtends ieder uur gaan. Staan wij om 10 uur bij het busstation, geen bus te bekennen. Er springt een mannetje bij ons in de taxi en in een mega tempo hebben we een super goede bus ingehaald die ons wel tot het kruispunt 30 km van Djenne wil brengen. Daar moesten we natuurlijk weer 1,5 uur wachten tot het taxi busje (pick-up met te veel mensen) vertrok. Aan het einde van de middag waren we eindelijk in Djenne. Maandags is het marktdag in Djenne. Niet normaal hoeveel mensen. Eerst een nieuwe SIMkaart gekocht want ik had mijn telefoon in Timboektoe laten liggen, lekker handig. Daarna over de markt gelopen wat erg vermoeiend was met zoveel mensen die van alles aan je willen verkopen. Iedereen wil wel je gids zijn en wij maar zeggen dat we al een gids hadden (leugentje om eigen bestwil). Vanaf een dak hebben we mega mooie foto’s van de moddermoskee gemaakt met de markt op de voorgrond. Daarna wilde dezelfde jongen ons nog wel een kleine tour door Djenne geven. De sfeer die er in dat stadje had in onmogelijk om te omschrijven. We hebben prima genoten. Die avond hebben we een gids geregeld voor Pays Dogon. We wilden graag 2 nachten en 3 dagen. Na lang praten hebben we het voor een redelijke prijs in elkaar gedraaid.
Dus zijn we dinsdags om half 7 richting het busstation gelopen, waar we weer een uurtje moesten wachten. Na 3 uur in een pick-up waren we aangekomen in Sevare. Helaas was er geen vervoer naar Bandiagara. Na een beetje zeuren heeft onze gids een auto kunnen regelen en konden toch nog vrij snel onze reis voortzetten (we begonnen al wat zat te worden van al het wachten). In Bandiagara hebben we bij de familie van de chauffeur gegeten en uitgerust. Het is echt leuk om te zien hoe de mensen leven. Ook dit is echt niet uit te leggen. (kom maar een keer foto’s kijken). Om 3 uur, na het heetst van de dag, op weg naar de Dogon. Na een uurtje in de auto zijn we uitgestapt en zijn we te voet verder gegaan. De tocht begon al goed met een geweldig uitzicht en daarna een afdaling door de rotsen. Onderweg kwamen we allemaal vrouwen tegen op blote voeten, kind op de rug en een mega grote mand/bak op het hoofd. Ik heb echt respect voor die mensen die dag in dag uit al die rotsen beklimmen. Dat moet echt heel zwaar zijn. Na 6 km hebben we in een dorpje een heerlijk koud drankje gelopen en een beetje uitgerust. Daarna was het nog 4 km lopen naar Tele het dorpje waar we zouden slapen. Onze ‘slaapkamer’ had een ontzettend mooi uitzicht over de huisjes in de rotsen. Helaas kwamen we er ’s nachts achter dat naast ons benden(we lagen op het dak) een paard, ezel en een paar schapen stonden. Wat een herrie, zeg! We hadden dus niet al te best geslapen.
Woensdags zijn we om half 7 de berg op gegaan om de huisjes te bekijken. Vroeger woonden de mensen/dwergen daar in de rotsen. Heel apart om te zien hoe ze hebben geleefd. Na het tripje omhoog hebben we oliebollen als ontbijt gehad. Daarna zijn we op weg gegaan naar de volgende dorpjes. Na 6 km weer even uitgerust in een dorpje waar ze allemaal bogolan spullen verkopen. Het is momenteel geen toeristenseizoen dus iedere toerist die langs komt wordt ontzettend lastig gevallen door mensen die wat willen verkopen. Tegen elfen zijn we weer verder gegaan. Toen was het eigenlijk al veel te heet om te lopen (rond 45 graden). 6 km verder kwamen we aan in Endee waar we hebben geluncht en even hebben uitgerust. Na een tijdje zag Petra weer een zandstorm aankomen. Dus vlug op pad want het zag er naar uit dat het zou gaan regenen. En jawel, nog geen half uur later kwam het met bakken uit de hemel. We moesten toen nog 2 km omhoog naar het dorpje waar we zouden slapen. Helemaal koud en doorweekt kwamen we aan in Bigimantu. Snel droge kleren aangetrokken en daarna hebben we gezellig met 2 stelletjes (Spaans en Schots) de avond doorgebracht.
De laatste dag was het nog maar 5 km lopen naar het dorpje waar de auto ons zou komen ophalen. Daar hebben we weer een uur of 2 moeten wachten. Aangekomen in Bandiagara bleek dat de weg naar Mopti grotendeels weggespoeld was en dat we dus niet terug konden naar Mopti. Wij ontzettend balen! Naar 2 nachten amper slapen waren we wel weer toe aan een goed bed. 3 uur laten en na lang zeuren bij de gids hadden we een 4 x 4 geregeld om een via een andere weg terug te gaan aar Mopti. 40 km voor Mopti werden we afgezet en moesten we weer een tijdje wachten op de volgende bus. De eerste paar bussen wilden ons niet meenemen (waarom niet???). Gelukkig kwam er een bus die ons wel mee wilde nemen (beetje zielig kijken helpt wel hoor!). Ondertussen hadden we al een aardig Peking Express gevoel. Om 5 uur kwamen we aan in hotel Il n’ya pas de probleme. Heerlijk een echt bed en een zwembad. Heerlijk eten!!!
Nu blijven we hier (in Mopti) nog 1 nacht en vertrekken we morgenvroeg (half 7) naar Segou om daar nog 2 dagen te relaxen en Petra’s verjaardag te vieren. Daarna blijven we nog een paar dagen in Bamako. Dondag op vrijdag nacht stappen we in het vliegtuig en als het goed is zijn we dan vrijdag rond 1 uur op Schiphol waar de vriend van Petra ons komt ophalen.
Groetjes van ons allebei!!!
Petra en Ingrid
foto's komen later!!!!
-
06 Juli 2007 - 14:32
Mariët:
Hee hoi Petra en Ingrid,
wat een verhalen weer, echt jullie hebben weer een aantal avonturen meegemaakt hoor ik wel weer. Wel vervelend dat jullie telkens zo veel moesten wachten. maar goed het was wel erg leuk zo te horen! kom snel foto's bekijken als jullie terug zijn! Maar nu eerst nog ff genieten van het laatste weekje in Mali! heel veel plezier en tot snel in Nederland.
xx -
06 Juli 2007 - 17:30
Karin:
hey meiden,
zo te lezen vermaken jullie je prima, nog heel veel plezier daar!!
peet een hele fijne verjaardag zondag!
liefs karin -
06 Juli 2007 - 20:07
Robin:
Lieve Ingrid en Pietta
Ik mis jullie!!!
Tot op de camping, dan kunnen we de verhalen en foto's live bekijken en horen. -
08 Juli 2007 - 09:08
Papa:
Hoi Ingrid,
Leuk en Spannend zo'n mega-lang reisverhaal. We zijn reuze benieuwd naar de foto's en filmpjes. Geniet van de laatste dagen in Mali! We verheugen ons op jouw thuiskomst!
liefs papa en mama -
08 Juli 2007 - 09:10
Joke En Alberto:
Beste Petra,
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!! Happy Birthday in Mali!! Laat je maar lekker verwennen door Ingrid!
groetjes en ene fijne dag gewenst!!
Joke en Alberto -
08 Juli 2007 - 15:17
Paulien:
Leuk verhaal zeg, heel veel plezier nog daar en tot vrijdag! En geniet van je verjaardag in mali Petra! Gefeliciteerd!
Liefs Paulien -
08 Juli 2007 - 18:40
Lianne:
Hoi Ingrid,
Leuk om in het land waar je bijna een jaar gewoond en gewerkt hebt nu nog een paar weken de toerist uit te hangen. Heel avontuurlijk zo te horen.
Maar ik verheug me er ook wel op dat je bijna weer in Nederland bent. Kunnen we lekker weer bijkletsen en kan ik de foto's van je rondreis zien.
Groetjes Lianne -
09 Juli 2007 - 08:01
Marjolein:
Hoi Ingrid!
Woh, dat klinkt allemaal erg leuk! Nog maar een paar dagen in Mali.... ik wil je nog wel even zien voor je weg gaat hoor, maar ik heb je nieuwe telefoonnummer niet! Zou je die anders even willen doormailen?? Dank je wel!
Groetjes,
Marjolein -
09 Juli 2007 - 13:24
Linda Roomer:
He meiden,
Wat een ervaring zeg! Super. petra ik hoop dat je een leuke verjaardag hebt gehad. Tot snel!
Groetjes linda
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
